زندگانی زنده مانی گشته است

(کَس بیکسان خداست)شوخی که دائماً دلِ او ، مایلِ جفاستعمرِ عزیزِ ماست، چه حاصل که بیوفاستتنها نه من به خالِ لبش ، مبتلا شدمبر هر که بنگری به همین داغ ، مبتلاستدعوی اگر کُنَد به خَطَت ، نافهی خُتَننَبوَد از او غریب که در اصل او خَطاستنرگس اگر ز شیوهی چشمِ تو ، دَم زندگویند مردمان: عجب این کور بیحیاست!عیش و حضور و راحتِ وصلِ تو ، بیکرانجور و جفا و محنتِ هجران، نصیبِ ماستاز ضعفِ دل مَنال ، (فریدون) ، زِ بیکسیمیدار دل، قوی که کَسِ بیکَسان، خداست.فریدون حسین میرزا پسر سلطان حسین بایقُرا بخوانید...

(فاصله ی مرگ و زندگی) دردِ دلِ شکسته ی ما ناشنفته بِهْآن قصّهای که غصّه فزاید نگفته به آن بِهْ که باخبر نشود کس ز حال مادردی که چارهای نپذیرد ، نهفته به دل را که جای مهر بوَد ، از غبارِ قهر،پاکیزه کن که خانه ز خاشاک رُفته به زآن یکدم است فاصله ی م...